“Bir siyasetçi, kriz anında başı belaya girmesin diye, sandıkta kendisine emanet edilen oyların onurunu ve halkın iradesini sessizce terk ediyorsa; siyasi varlığını kendi elleriyle mühürleyip tarihe gömmüş demektir. Geriye kalan sadece, temsiliyeti olmayan, içi boş bir vücuttur.”
Siyasette konforlu koltuklar, rüzgara göre yön değiştiren yel değirmenleri ve korkunun zifiri karanlığına sığınanlar hep var oldu. Seçim akşamı milyonların oyunu, coşkusunu ve inancını arkasına alarak sandıktan çıkan bir belediye başkanı; birkaç ay ya da yıl geçtikten sonra ya “Ben artık bağımsızım” diyerek ortada kalıyor ya da doğrudan iktidar koridorlarında soluğu alıyor. Muğla’da Ahmet Aras’ın, İzmir’de Cemil Tugay’ın arkalarını dönmeleri ya da Afyonkarahisar’da Burcu Köksal’ın iktidar saflarına geçmesi… Bunların hepsi, binlerce insanın o sandıkta verdiği kutsal iradeyi açıkça yok saymanın, bir gecede çöpe atmanın resmidir.
Ama bir dakika! Bu toprakların köklerinde korkaklık yoktur. Bu halk, sandık başında mühür basarken bu tip geri çekilmelerin, taktiklerin hesabına değil, ülkenin aydınlık yarınlarına iman etti. Şimdi o seçmen sesini yükseltecek haliyle, o korku duvarlarını onurlu duruşun balyozuyla dağıtacaktır! Gelen yorumlara da sırt dönenle o seçmen illa hesaplaşacaktır.
Korkunun tutsaklığı…
Thomas Hobbes’un “Leviathan” dediği o devasa güç, insanları korkuyla hizaya getirmek ister. Spinoza’nın dediği gibi korku insanı tutsaklaştırır. Ama felsefe aynı zamanda Spinoza’nın özgürlük ve cesaret etiğini de yazar!
Bir siyasetçi, kriz anında başı belaya girmesin diye, sandıkta kendisine emanet edilen oyların onurunu ve halkın iradesini sessizce terk ediyorsa; siyasi varlığını kendi elleriyle mühürleyip tarihe gömmüş demektir. Geriye kalan sadece, temsiliyeti olmayan, boş bir kabuktur.
Gerçek felsefi duruş; baskı ne kadar büyük olursa olsun, “Ben halkın bana verdiği emanete ihanet etmeyeceğim” diyebilen o bükülmez omurgadır. Korkunun mimarları şunu asla unutmasın: Korkuyla kurulan hiçbir imparatorluk ebedi değildir; ilk rüzgarda kumdan kaleler gibi yıkılmaya mahkumdur.
Anomiye Karşı Halkın Hafızası
Émile Durkheim, kuralların ve ahlakın bittiği yerden (anomiden) bahsedebilir; ama sosyolojinin asıl büyük yasası halkın kolektif vicdanıdır.
Siyasiler hesap yapabilir, liderler “malzeme vermemek” adına sessizliğe bürünebilir, süreli geri çekilebilir, bunu şuan Mansur Yavaş yapıyor. Seçmen yine de bu hareketleri “rozetlerini çıkarıp başka kapılara sığınmak” olarak kabul eder.
Fakat halk unutmaz! Sokaktaki dürüst esnaf, fabrikadaki işçi, tarladaki köylü; o sandıkta döktüğü her damla alnı terinin, oraya bastığı mühürün hesabını sormak için doğru zamanı bekler. Siyasetin kirlenmiş koridorları ne kadar parfüm sıksa da, o halkın hafızasındaki lekeyi örtemez.
Biz Buradayız ve vazgeçmiyoruz!
Asıl kahramanlık, rüzgar arkadan eserken herkesin yaptığı gibi dönmek değil; fırtına koparken, herkes sindirilmeye çalışılırken o mert duruşu bozmamaktır.
“Muğla benim tarafım” diyerek ortada kalmak da, rengini belli edip karşı saflara geçmek de halkın gözünde aynı anlama gelir: Korkunun çocuğu olmak ve seçmene ihanet etmek.
Biz ise korkunun çocuklarına karşı, bu ülkenin onurlu, başı dik, emekçi insanlarının sesiyiz. Siyaset baronları hesap yapagörsün; halkın vicdanı bu masayı başına yıkacak kudrettedir.
Lekesiz Onur…
Tarih, korkakları değil; o zifiri karanlıkta bile inatla adalet bayrağını dalgalandıranları yazar. Sandık önümüze geldiğinde, ne o siyasetçiler ne de o korku imparatorluğu kalacak. Geride kalacak olan tek şey; bükülmemiş bir bilek, lekesiz bir onur ve halkın o devrimci adaleti olacaktır.
Kimse merak etmesin; bu memleket sahipsiz değil





