Datça’da Lodos, Mendirek ve Denizcilik Sorunları

Datça kıyılarında şiddetli lodos fırtınası, dev dalgalar, zarar gören iskeleler ve korunmasız balıkçı teknelerini betimleyen temsili görsel.

Datça denizini, doğasını ve bademini dünyaya tanıtıyor Peki, bu değerleri korumak ve geliştirmek için ne yapıyor?

Her lodosta tekneler kaderine terk edilirken, plajlarda temel hizmetler yetersiz kalırken, yatırımlar neden deniz turizmine, mendireklere, iskelelere yönelmiyor da varsa yoksa ev arsa tarla!

Yarımada denizden mi, emlaktan mı geçinir?

Datça’nın ihtiyacı daha fazla tanıtım değil; denizine, insanına ve geleceğine sahip çıkan bir kalkınma anlayışı.

Datça’yı denizle pazarla ama denize çivi çakma, olacak iş mi bu?

Datça’yı tanıtan turizm fuarlarına, broşürlere ve reklam filmlerine bakın. Her yerde aynı manzara: Masmavi koylar, tertemiz deniz, eşsiz doğa, Palamutbükü, Knidos, badem çiçekleri…

Datça’nın güzellikleri saymakla bitmez.

Peki, bütün bu güzellikleri dünyaya pazarlarken Datça’ya gelen insanlara hangi hizmetleri sunuyoruz?

İşte asıl konuşmamız gereken mesele bu.

muhteşem koylarıyla yaz günlerinde herkesin hayran kaldığı datça

Denizi pazarlıyoruz, peki plajlarda ne var. Fırtınalara karşı, denizcilerin sorunları ne durumda?

Datça’nın turizmdeki en büyük sermayesi denizi. Ancak bu denizden yararlanmak isteyen insanların ihtiyaçlarını ne kadar karşılayabiliyoruz?

Halka açık plajlarımızda yeterli sayıda temiz tuvalet, duş ve soyunma kabini var mı? Engelli bireyler için erişilebilir plajlarımız yeterli mi? Cankurtaran hizmetleri, güvenli yüzme alanları ve kıyı düzenlemeleri ihtiyacı karşılıyor mu?

Turizm yalnızca güzel bir koyun fotoğrafını paylaşmak değildir.

O koya gelen insanın güvenliğini, temizliğini ve temel ihtiyaçlarını karşılamak da turizmin bir parçasıdır.

Datça’nın denizini tanıtmakta gösterdiğimiz gayreti, plajlarımızın ve sahillerin altyapısına da göstermek zorundayız.

Takvimi belli yıkıcı etkisi olan fırtınalara karşı önlemsiz Datça

Her yıl aynı lodos, aynı hasar, aynı sorular!

Datça yalnızca bir tatil beldesi değil, aynı zamanda bir denizci yerleşimi.

Yüzlerce tekne, balıkçılar, günübirlik tur işletmeleri ve denizden geçimini sağlayan insanlar bu yarımadanın ekonomik hayatının önemli bir parçası.

Peki, bu insanların ihtiyaçlarını karşılayacak altyapımız ne durumda?

Teknelerin güvenle barınabileceği alanlar, bakım ve onarım yapabilecekleri çekek yerleri, denize indirme rampaları ve fırtınalara karşı korunabilecekleri kıyı tesisleri yeterli mi?

Özellikle kış aylarında yaşanan sert lodos fırtınalarının teknelere, limanlara ve kıyı yapılarına verdiği zararları biliyoruz.

Her fırtınadan sonra aynı sorunları konuşuyoruz.

Oysa bu sorunlar yeni değil.

Mendirek dosyaları yıllardır neden sonuçlanmıyor?

Yıllardır mendirekler ve güvenli tekne barınma alanları için başvurular yapılıyor. Projeler,  dosyalar hazırlanıyor, ilgili makamlara gönderiliyor. Vaadler havada uçuşuyor

Sonra?

Bir dönem imar planına alınmadığı söyleniyor. Başka bir dönem projenin hazırlandığı ama bütçesinin bulunamadığı anlatılıyor. Kimi başvurular ise yıllar içinde geçerliliğini yitiriyor. Zaman aşımı!

Bu dosyaların geçmişine ve bürokratik gerekçelerine burada uzun uzun girmeyeceğim.

Ama bir gerçeği görmezden gelemeyiz: Yıllardır konuşulan bu ihtiyaçlar hâlâ çözüm bekliyor.

Elbette bu konuda mücadele eden, başvuruların peşinden koşan, ilgili kurumların kapısını aşındıran, çözüm üretmek için uğraşıp didinen insanlar da var. Onların emeğini yok saymak haksızlık olur.

Ancak iyi niyetli çabaların artık somut sonuçlara dönüşmesi gerekiyor. Korunma amaçlı bşr mendirek projesi imara alınma alınmama meselesinde takılıp kalıyorsa, işte o zaman diyemezsiniz ki, bu Datça belediyesi’nin işi değil.

Bir yanda konserler, festivaller, etkinlikler.

Bunların yapılmasına karşı değilim. Kültür ve sanat da bir turizm kentinin vazgeçilmezidir.

Ama insan sormadan edemiyor:

Denizin üstüne kurulmuş, denizde yaşayan bir ilçede, denizcilik altyapısına neden aynı öncelik verilmiyor?

Sorun kaynak yetersizliği mi, kurumlar arasındaki yetki ve sorumluluk paylaşımı mı, yoksa denizcilik ihtiyaçlarının yeterince önemsenmemesi mi?

Gerçekten anlamakta güçlük çekiyorum.

Altı ay kullanılan limanlar, on iki ay çalışamaz mı?

Bir de bütçe meselesi var.

Mendirekler ve güvenli barınma alanları için yeterli kaynak bulunamadığı söyleniyorsa, önce şu soruyu sormak gerekiyor:

Denizcilik altyapısını yalnızca gider olarak mı görüyoruz, yoksa gelir üretebilecek bir yatırım olarak mı?

Bugün turizm sezonuyla sınırlı ekonomik faaliyetlerin yürütüldüğü liman ve kıyı tesislerini, gerekli altyapıyla yılın on iki ayında çalışabilecek merkezlere dönüştüremez miyiz? Sokak araları tekne dolu, hiç sordunuz mu neden?

Tekne bakım ve onarımı, kışlama hizmetleri, tekne atma çekme rampaları, güvenli bağlama alanları ve deniz turizminin sezon dışına taşınması yeni ekonomik imkânlar yaratamaz mı?

Bu gelirler, uzun vadede kıyı altyapısının finansmanına katkı sağlayamaz mı?

Elbette her mendireğin teknik, çevresel ve ekonomik koşulları ayrı ayrı değerlendirilmeli. Denizin doğal yapısını bozan değil, bilimsel araştırmalara dayanan çözümler geliştirilmeli.

Ama bütçe gerekçesi, yıllardır aynı sorunu yaşamayı kabullenmemizin bahanesi olmamalı.

Denizi altı ay pazarlamayı biliyoruz da on iki ay yaşatmayı neden başaramıyoruz?

Yatırım deyince neden aklımıza önce arsa ve beton geliyor?

Datça’da yatırım ve kalkınma tartışmalarının önemli bir bölümünü gayrimenkul, arsa ve yapılaşma oluşturuyor.

Elbette insanların barınma ihtiyacı var. İnşaat sektörü de ekonominin bir parçası.

Ancak bir yarımadanın kalkınma anlayışı yalnızca konut üretimine ve gayrimenkul değerlerine dayanamaz.

Deniz turizmine, balıkçılığa, kıyı altyapısına, tarıma, yerel üretime ve kamusal alanlara yapılan yatırımlar da en az bunlar kadar önemlidir.

Üstelik bu yatırımlar yalnızca turistlere değil, yılın on iki ayı Datça’da yaşayan insanlara hizmet eder.

Gayrimenkul yatırımları gündeme geldiğinde gösterilen ilgi ve heyecanı, denizcilik altyapısında da görmek istemek çok mu fazla?

Evler, villalar, arsalar ekonomik değer taşıyor da tekneler, limanlar, balıkçılar ve deniz turizmi taşımıyor mu?

Biz Datça’yı daha fazla betonla mı geliştirmek istiyoruz, yoksa sahip olduğu doğal ve ekonomik değerleri koruyarak mı?

Bu soruya artık açık bir yanıt verilmesi gerekiyor.

Datça bademini tanıtıyoruz, peki üreticiyi koruyor muyuz?

Datça bademi, yarımadanın en değerli tarımsal ürünlerinden ve önemli marka değerlerinden biri.

Ancak burada da tanıtımla üretim arasındaki ilişkiyi sorgulamak gerekiyor.

Datça bademi adı altında satılan ürünlerin ne kadarı gerçekten Datça’da yetiştiriliyor? Üretim miktarımız ne kadar? Yerel üreticinin bu ticaretten aldığı pay nedir?

Coğrafi işaretli ürünlerin denetimi, izlenebilirliği ve tüketiciye doğru bilgilendirme yapılması konusunda yeterince titiz davranıyor muyuz?

Bu soruların yanıtlarını açık verilerle ortaya koymalıyız.

Çünkü Datça bademinin marka değerini korumanın yolu yalnızca tanıtımdan değil, gerçek üreticiyi korumaktan ve tüketiciye güven vermekten geçiyor.

Datça’nın eksiği tanıtım değil, önceliklerini belirleyen bir vizyon!

Datça’nın daha fazla tanıtıma ihtiyacı olduğu söyleniyor.

Bence Datça’nın tanıtımdan önce, tanıttığı değerleri koruyan ve geliştiren bir anlayışa ihtiyacı var.

Güvenli ve temiz halk plajları, yeterli denizcilik altyapısı, korunan kıyılar, desteklenen balıkçılar, güçlenen yerel üreticiler ve düzenli kamusal alanlar…

Bunlar lüks yatırımlar değil. Denizle yaşayan bir ilçenin temel ihtiyaçları.

Yerel yönetimlerin, ilgili kamu kurumlarının, meslek kuruluşlarının ve turizm sektörünün bu konularda ortak bir plan ortaya koyması gerekiyor.

Siyasi tartışmalardan, kişisel çekişmelerden ve gündelik polemiklerden bağımsız, uzun vadeli bir Datça planı.

Çünkü bu yarımadanın geleceği herhangi bir siyasi dönemin ya da seçilmiş yöneticinin görev süresinden çok daha önemli.

Artık güzel fotoğrafları değil, somut yatırımları konuşalım!

Datça’nın denizini, doğasını ve bademini dünyaya anlatıyoruz.

Peki, bu değerlerin korunması, geliştirilmesi ve insanların hizmetine sunulması için ne yapıyoruz?

Her yıl aynı fırtınalarda aynı hasarları görmek, aynı dosyaların akıbetini konuşmak ve bir sonraki turizm sezonunda yeniden aynı güzel fotoğraflarla tanıtıma başlamak zorunda mıyız?

Artık güzel fotoğrafları değil, somut yatırımları konuşmanın zamanı.

Ankara’ya, Muğla’ya, Datça’ya ve iş dünyasına açık çağrım!

Ankara’da, Muğla’da ve Datça’da yetki ve sorumluluk sahibi tüm yöneticilerimizi, ilgili kamu kurumlarını ve yerel yönetimleri bu sorunun çözümüne destek olmaya davet ediyorum.

Aynı çağrıyı Datça’nın kıyılarında işletmeleri bulunan, denizinden ve turizminden ekonomik değer üreten bütün iş insanlarımıza da yapıyorum.

Lütfen siz de elinizi taşın altına koyun.

Bir araya gelin. Yıllardır bekleyen dosyaları yeniden açın. Yapılması gereken yatırımları, sorumlulukları ve finansman imkânlarını birlikte değerlendirin. Artık somut bir yol haritası ortaya koyun.

Bu mesele ne bir siyasi görüşün ne bir kurumun ne de bir kişinin meselesidir.

Bu, Datça’nın meselesidir.

Denizini dünyaya pazarladığımız bu yarımadanın, o denizi koruyacak ve denizden geçinen insanları, kiminin Datça’ya yerleşme sebebi olan, “teknemde huzurlu bir gün” umudunu güvence altına alacak yatırımlara ihtiyacı var.

Lütfen, denizini pazarladığımız Datça’nın denizi için artık bir şeyler yapın.

Bunu kendim için istemiyorum.

Kendim için değil, Datça için…